sprookjes II

Ooit 6 miljoen rijdende poncho's op motorbikes gezien?

Nog geen week in Vietnam en al zoveel gezien. Gelukkig genoeg tijd om alles te verwerken tijdens de lange busreizen, die overigens 100 procent meevallen. Een paar dingen die ons direct opvielen in Saigon (en elders): De duizenden 'motorbikes': het statussymbool. Arm of rijk, er wordt eindeloos voor gespaard en op gepoetst. Gek dat ze allemaal goede ogen hebben, nog geen Vietnamees met bril op motorbike gezien... ook gelukkig nog geen ongeluk! Wel veel poncho's dus.
Ook opvallend zijn de super cleane hotels met airco voor nog geen 12 dollar per nacht. En dan 't handjevol toeristen. Op de De Tham na (straat voor backpackers-trips) hebben we vaak opgemerkt dat we de enige toerist in de omgeving waren. Op de georganiseerde tours na natuurlijk, die we (indien mogelijk) proberen te mijden.

In Saigon (Ho Chi Minh City) veel te voet gedaan, juist ook de arme wijken doorlopen waardoor het besef van waar je je bevindt groeit met de minuut. Aapjes in kooien, kikkers die levend worden gevild, krioelende waterslangen; je wordt er bijna vegetariÎr van. Op de trap van het operagebouw in Saigon hadden we aanspraak v/e 5-jarige jongeman in 3-delig pak (met gepoetste schoentjes). In perfect Engels probeerde hij van alles aan te smeren. Door z'n verbluffende verschijning een erg lelijke waaier gekocht. Een Vietnamese man probeerde hetzelfde, zonder resultaat, hij had geen visitekaartje!

Veel bedelkinderen. Een 4-jarig meisje met vader aan de arm, blind en verminkt. Een wezenlijkere indruk van hoe de oorlog was is bijna ondenkbaar. Toch naar het War Renmants Museum gegaan: Gruwelijke foto's van lachende Amerikaanse soldaten met Vietnamese slachtoffers aan hun zijde. In het gastenboek stond: "Why you let Americans in your country? Why??" Maar ook: "Just one side of the story...!" Natuurlijk ook op de cyclo door Saigon met 2 chaufs die ons de stad lieten zien. In Cholon (de Chinese wijk) Reebok slippers gekocht. Of Nike? Of Adidas? Alle logo's staan erop! Zo imiteren de Chinezen alles: we ontdekten het Nike logo op de doortrekker van een plee?!

2 Dagen Mekong Delta. Veeel water, veeel in bootjes gezeten. Met een bootje door oa de Vietcong Basis gevaren, dwars door de jungle, Tour of Duty erg dichtbij. Verschillende fabriekjes bezocht en tijdens andere boottocht zat ik naast de gids: een autoritaire Vietnamees, dus eerst was ik afwachtend, maar daarna greep ik m'n kans om hem van alles te vragen.

Hij is communist, maar ziet de regering liever anders: bijv. wel vrijheid van meningsuiting, want alleen met z'n familie durft hij over politiek te praten. In het Noorden geboren en met z'n familie naar het zuiden vertrokken, evenals veel andere katholieken. Als ik vraag waarom krijg ik geen antwoord. Hij is bang. Keihard voor leraar gestudeerd waardoor hij niet hoefde te vechten tijdens de oorlog. Ik vroeg 'm of het lachen van de Vietnamezen oprecht is: "Respect, just respect." Lachen naar de rijken/westerlingen of succesvolle landgenoten is slechts een teken van respect. "Me also, I speak good English, I am guide and teacher, they respect me. I can make friends everywhere very easy, I have girlfriends everywhere, haha, I make joke." Jaja. Overigens gek te horen dat de Vietnamezen de Chinezen niet herkennen aan uiterlijk (en vice versa), alleen aan het dialect/accent. Maar dat terzijde.
Laatste avond in Saigon a/h bier in een ongelofelijke backpackers tent. Jet ging vroeg slapen (had onrustige nacht gehad, de fanfare kwam om 5 uur 's ochtends langs?!). Luc ontmoet, een alleen reizende Brabo, erg gelachen.

Nu in Dalat, dorpje in de bergen. Eindelijk is het droog. Vandaag een geweldige tocht gemaakt achterop de motor bij Hoang en Thai. Zoveel rare verhalen gehoord en zoveel gezien. Van rare fabriekjes tot een zeer arm dorp. Zeer primitief en daardoor des te indrukwekkender. Geen gene om foto's te maken van welke persoon ook, meestal zijn ze ook erg lief. Wanneer we aankomen bij een overweldigende waterval word ik giechelend ontvangen door 15 pubers. Stoer volgen ze me wanneer Thai en ik een modderige stijlen houten trap (was het een trap?) aflopen naar het einde v/d waterval. Ik met m'n Dieselgympen, zij (jongens en meisjes) op slippertjes er achteraan.

Ook (zoveelste) pagode bekeken waar 100 monniken en 100 nonnen wonen. Gerenoveerd, dus niet heel bijzonder, en bovendien plensde het, maar wel leuk gesproken met een monnik die beweerde in A'dam geboren te zijn. Na een paar minuten waren we in de war: Was ie er nou echt geboren of was het in een vorig leven? Wijze woorden vlogen ons om de oren, we liepen naar buiten. De hemel was opgeklaard en de regen was gestopt. Jet: "We zijn verlicht!"
Ik kan nog wel uren doorgaan over alle indrukken die we hebben opgedaan. In elk geval, we hebben het erg naar ons zin. Voorlopig hebben we nog geen genoeg v/d lachende, zorgzame en lieve Vietnamezen. Morgen naar Nha Trang, naar de kust. Hopelijk zon. Nog steeds 32 graden in NL?

Door Femke Manger
Klik hier voor mijn Vietnam foto's

Xin chao!

Allereerst dank voor al jullie mails! We zitten nu alweer een stuk noordelijker, in Hue, maar eerst even terug naar Nha Trang...

Nha Trang is een stad aan de kust. Ons hotel is 1 minuut van het strand: Perfume Grass Inn: veel hout, heel knus, luxe, goedkoop en een erg lieve familie. De planning was om er 3 dagen te blijven, 't werden er 8. Niet om de plek, een vrij toeristische badplaats, maar om Jet. Gelukkig werd er goed voor haar gezorgd, de 3 dagelijkse rijstepap van de moeder des huizes deed wonderen!
Na een paar dagen verveelt het strand als je weet dat het land zoveel meer te bieden heeft. Hoewel er genoeg is om naar te kijken en van te genieten: Massages, schalen met verse kreeften, sieraden en boeken vliegen je om de oren. Natuurlijk ook wel leuk om af en toe te kletsen met de locals.
In m'n up de buurt gaan verkennen, Dave ontmoet, een erg grappige Engelsman en al gauw liepen we met z'n 10en van bar naar bar. Er zitten hier overigens erg veel Engelsen, itt Nederlanders, gelukkig maar. De volgende morgen de kathedraal en de witte Buddha bezocht. Deze zit op een berg en is gigantisch (14 meter hoog). Het is een heel eind lopen om er te komen, en dat in de tropenhitte, hoe dapper ging ik terug op de motorbike.

Na 2 doktersbezoeken leek het een stuk slimmer wat langer in Nha Trang te blijven. Maar wat was mijn plan voor de komende dagen? Turend vanaf een terrasje naar de overkant van de straat zag ik een groot bord met de tekst Rainbow Diving. Meteen naar binnen gelopen en me opgegeven voor een 3-daagse duikcursus om m'n PADI te halen (Open Water Diving, 18 meter). De vlg. ochtend werd ik om 7:30 opgehaald, geen zwembad, maar hop het diepe in. Helemaal geweldig. Op een boot met 20 man, wij met z'n 3en in een groepje: James, Oliver en ik met Grant (instructeur). Heel veel moois gezien en vooral natuurlijk een super ervaring. De laatste dag door grotten gezwommen en bijna gepakt door een Stonefish. Die avond examen gedaan in bloedheet lokaaltje vol muggen en gekko's...gelukkig was het examen in het Nederlands(!), dus Cum Laude geslaagd, haha. Heb het helemaal te pakken en hoop in Halong Bay nog een duik te maken.

De familie van het hotel was dus fantastisch. We hadden zelfs het gevoel bij de familie te horen. De ouders spraken geen engels, maar met handen en voeten toch veel begrip en lol gehad. De jongste dochter (22) giechelde alleen maar een end weg; Huong (zoon, 26), de grote charmeur, masseerde onze nek ten alle tijde en Lym (neef, 25) had ons gestalkt en gevraagd bij hem in Vietnam te komen wonen. Moet ik nog even over nadenken(!), Hij wil de locals en toeristen tot elkaar brengen, een mooi streven. Hij beweert dat wij het echte Vietnam niet zien. Ik begrijp wel wat hij bedoelt, want voor de toeristen is de route langs de rust min of meer uitgestippeld en wijk je ervan af dan ben je toch afhankelijk van tijd: op de motor(bike) gaat het nu eenmaal niet zo snel, Hij stelt voor ons mee te nemen naar z'n dorp, maar als we horen waar dat helemaal ligt wordt het plan gewijzigd. De vlg ochtend vertrekken we op de brommer en crossen we door de omgeving van Nha Trang. Erg mooi, maar hij kon ons weinig vertellen en z'n vriend (the 'guide') al helemaal niet, spreekt geen Engels. Na enige miscommunicaties en irritaties toch een mooie middag gehad en wederom veel indrukken opgedaan.

Hoi An is de volgende plaats van bestemming. We vertrokken na de brommertrip om 18:00 en de reis zou 13 uur duren. Dat was ook zo, maar 1 ding is zeker, dat nooit en nooit meer 's nachts. Van wegduttende chauffeurs, gaten in de weg tot bananen verkopende mensen om 3 uur 's nachts, veilig is anders. Voor de 1ste keer overigens dat ik wilde vliegen in de tijd. Verdere details zal ik jullie besparen, want wellicht vertroebelt dat onterecht jullie beeld van (veilig) Vietnam. In Hoi An was het feest: Volle maan en ook nog de dag van de eenwording. We hebben er weinig van gezien, want we hadden een paar problemen met de kamer: lekkage, exploderende douche, geforceerd slot en oja, per ongeluk naar beneden gelazerde gordijnrails (inclusief gordijn). Maar in het dorp (eindelijk geen stad) was het druk: keurig geklede Vietnamezen op brommers, ondbrommeren om gezien te worden. Een erg leuk en mooi dorp overigens: veel oud koloniale (Franse) huizen, nog intact, en 's avonds honderden lampionnetjes. Natuurlijk van alles aan kleding laten maken, want daar staat Hoi An bekend om.

Na 2 dagen op weg naar Hue wat nog geen 100 km van Hoi An verwijderd is. Om 7 uur vertrokken en om 14:00 vanmiddag kwamen we aan! ...Om 9uur een uur aan the ontbijt, om 10 uur 3 stinkende vrachtwagens die voor ons de berg op reden, om 11 uur een uur lunchpauze, reken maar uit je winst.

Vanmiddag naar de Forbidden Purple City geweest, maar eerst wat minder leuks, de dokter laten komen: Jet bemerkte rode vlekjes op haar been en binnen een mum van tijd had ze van top tot teen uitslag ("Ik lijk wel een paddestoel"). De dokter herkende het virus meteen en ze is dus weer aan de antibiotica. Heel sneu en balen natuurlijk. We hebben bijna een buddha gekocht die voor meer geluk zou kunnen zorgen. Aangezien je een buddha niet mag kopen, hopen we dat jullie jullie wat kracht kunnen overbrengen.

Morgen ga ik alleen op pad, boottocht langs pagodes, en hopelijk kunnen we maandagavond de trein naar het noorden pakken. Tot zover m'n lap tekst dit keer. Hopelijk gaat het allemaal goed met jullie en zijn jullie niet getroffen door de Hollandse bliksem!

Door Femke Manger
Klik hier voor mijn Vietnam foto's

Hallo Holland!

De vorige mail eindigde bij Hue, de keizersstad. We zijn daar slechts 2 dagen geweest, maar dat was voldoende om de nodige dingen te bekijken: De 1ste dag op de fiets naar oa de verborgen stad, dag 2 met de boot langs verschillende pagodes en graftombes. Elke keer bij het afzetten aan de kade bleek dat we er nog niet waren: eerst 4 km lopen naar de plaats van bestemming. Heel sneaky en de de motorbikes stonden dus al klaar om ons mee te nemen, stelletje afzetters. 4 Km bleek achteraf nog geen 10 minuten lopen dus bij de laatste graftombe de motorbikes hard uitgelachen: "6 km lopen? Jaja, zal wel. Zei je net ook". Nu hadden ze dus gelijk: een pokkenend lopen, maar uiteindelijk zeer de moeite waard.
Die avond bij Stop en Go gegeten. Eigenaar is grote gespierde Vietnamees, zo een brede Vietnamees nog nooit gezien. Een jaar of 60 met blond (geel) halflang haar. Een enorme charmeur, had zo een Van Kooten en Bie typetje kunnen zijn. Het eten was inderdaad erg lekker! Roger, heb je verhaaltje in het gastenboek gelezen, klein wereldje?!

Met de nachttrein naar Hanoi, zeer luxe op softsleeper. Vietnamees vrouwtje vroeg of ik niet naar het bovenste bed wilde verhuizen (3 niveaus), dat terwijl ik al half sliep. Heb dat natuurlijk niet laten gebeuren, hard mijn ogen dicht geknepen. Scheelt een paar graden in deze tropenhitte en had gereserveerd.
De 1ste indruk van Hanoi: knus, smalle straatjes, westers, hectisch. Echt een geweldige stad! Veel meer gefreubel dan in Saigon. Wel erg veel lawaai, maar dat went. Gewoon niet luisteren naar het getoeter, ze toeteren toch om niks. Het lijkt overigens veel rijker dan Saigon, al is dat niet zo. In Saigon zijn de verschillen tussen arm en rijk groter en ook merkbaar op straat. In Hanoi is het veel meer gelijk: Iedereen heeft zmn eigen toko, freubelt en is druk bezig met van alles en nog wat. Of dat nou klussen, verkopen, eten of slapen is. In het totaal 4 dagen in Hanoi geweest.

De eerste dag een wandeling gemaakt door het Oude Kwartier. Veel straatjes dragen de naam van wat er verkocht wordt. Zo heb je de Handdoekenstraat, de Tinstraat en de Zilversmidstraat. In elke straat dus tientallen dezelfde shops. Tijdens de wandeling kwamen we op een gegeven moment uit bij Merchant House, een oud Vietnamees/Chinees huis. Ik had wel interesse in de schilderijtjes die de opoe des huizes aan het maken was. Hij liet me letters zien als schilderij, maar gezien mijn beperkte kennis v/d taal leek me dat geen goed plan. Bovendien betekende de een happiness en de ander ook, terwijl ik met mijn hollandse oog toch echt zag dat het verschillende woorden moesten zijn.

Uiteindelijk een leuk plaatje gevonden van Hanoi met bovenin paar regels tekst. Wat staat er? Dochter erbij om te vertalen: "This is poem yes about fat of woman yes." Sorry? Blikken kruisen. "Yes, very beautiful yes, an old story about bla bla, fat of woman." Ohhh, ze bedoelt natuurlijk faith. Ja, ok we hebben 'm door. "Well yes, hihi and blablabla the top of a cake white and yellow and fat yes, so fat of woman."
Dus toch, leuk, hangt er straks boven mijn bed gedicht over het vet van een vrouw. Dacht het niet, en dus ook geen happiness.

Meer geluk voor ons in de bergen. Met de (nacht)trein vanuit Hanoi naar Sapa, een 13 uur durende reis. Grappig dat de koudste en warmste plek van Vietnam in Sapa te vinden zijn, niet ver van elkaar verwijderd. In de winter kan het er zelfs sneeuwen. Als je ooit van plan bent om naar Vietnam te gaan, ga dan naar Sapa. Het is het mooiste wat ik heb gezien tijdens die 4 weken: 3 dagen hiken, 1 nacht in hotel en 1 nacht bij mensen thuis, bij een van de stammen dus.

Ons groepje was klein, ideaal dus. Khong (gids), Australisch stel, Schots meisje en wij 2. Supermooi weer, dat is bijzonder, want vaak is het er mistig. Veel gelopen, van 9 tot 3, mijn Dieselgympen hadden het zwaar. Maar dat maakte allemaal niet uit: Schitterende omgeving en zulke mooie en vrolijke mensen. Niet te beschrijven. Traditionele kleding, back to basics. Vrouwen moeten trouwen en kinderen krijgen als ze 15 zijn en iedereen helpt mee op het land. Daardoor hebben we vnl de jongere kinderen en grootouders gezien. De kinderen kunnen aardig wat Engels, helaas duidelijk op toeristen gericht: "Hi, you buy? Very good design." Op het moment dat Renata haar bellenblaas tevoorschijn haalde en de bellen door de lucht vlogen, vergaten ze direct alles om zich heen, grote ogen, giechelen en springen van blijdschap.

We hebben meerdere stammen gezien, maar vnl de Black HmMong. Uiterlijk van deze meisjes en vrouwen: haar opgestoken, grote kam erin en soort tulband erop. Grote zilveren oorbellen met kraaltjes, van jong tot oud. Een blauw (indigo) pak tot boven de knie, verven ze zelf en geeft enorm af. Als je een tasje koopt zijn je handen en/of kleren in no time blauw. Op de rug een mand met maos, brandhout of hun broertje/kind erin.

We hebben geslapen bij de Zai People, een geheel andere outfit. Khong had heerlijk gekookt en met de rest buiten gegeten. Hij heeft veel verteld en op een gegeven moment kwamen de verhalen over de beesten: zelfs de toekomst van de lieve hond die voor het huis lag was niet zeker. Ze eten uiteindelijk echt alles. Van apen tot spinnen. Toen het over slangen ging ("many snakes here") toch maar even de zaklantaarn meegenomen naar de 'wc' in de bush. Vlg dag gedoucht in de rivier en wederom veel gezien: 7-jarige jongetjes op buffels, kinderen zwemmend in waterval, allemaal plaatjes. Een waanzinnige ervaring, maar ook hier zal het toerisme verder doordringen en of dat zo positief is voor de plaatselijke bevolking is natuurlijk de vraag.

Terug in Hanoi ziet Jet haar vriend Pol weer. Erg gezellig en de volgende dag gaan we ons proberen te verdiepen in het Mausoleum van Ho Chi Minh. Ook wel Uncle Ho genoemd, zijn koosnaampje. Voor de meeste Vietnamezen is hij als (een) God. Het Mausoleum is de trekpleister van Hanoi. Hij ligt daar met zijn witte haar, het lichaam strak in de was, dag in dag uit om bekeken en aanbeden te worden. Gedurende onze hele reis werden we geconfronteerd met Ho Chi, op welke manier dan ook.

Hem moesten we dus zien, alleen al om de reacties te zien van emotionele Vietnamezen. 3 Maanden per jaar is het mausoleum dicht, altijd vanaf begin september. Dan wordt Ho naar Russia verscheept voor een opknapbeurt, anders gaat ie stinken en rotten. Gelukkig was het antwoord van een gids op mijn vraag of ie al weg was: "No, we did not got message from government" (?). Ok, dat is mooi. Ook zei hij dat het elke dag van vroeg tot laat open was, wat niet waar was wat bleek toen we voor eendicht mausoleum stonden. No Ho for us dus.
Met de fiets verder naar Tempel of Literature en Ambassadorms Pagoda. Die avond naar The Waterpuppets, erg grappig. Poppen worden mbv stokken (onder water) bewogen door ca 8 mensen die achter middendecor staan. Erg knap, maar je moet er dan ook 3 jaar voor studeren(!). Helaas super toeristisch, echt bussen vol Djoservolk met net zoveel camera's: 'leuk' voor thuis. Wel leuk om de (toeristen)show gezien te hebben, 4 weken Vietnam gaan in 1 uur tijd over het water aan je voorbij.

Laatste dag van de Vietnamreis een dagtocht gemaakt naar de Perfume Pagoda: een complex van 50 pagodes, wij hebben er maar 1 gezien (anders een tocht van 6 dagen): 2 Uur in de bus, uur in klein bootje en anderhalf uur berg op, terugreis idem dito. Anikheet en uitgeput kwamen we aan bij een gigantische grot, een bedevaartsoord. Erg mooi, maar ik had weinig puf, een kleine kater van de avond ervoor. Biertjes met Luc gedronken, de Nederlander die we in Saigon hadden ontmoet. De dag erna naar Seoul gevlogen, in de volgende mail meer over raar Korea!

Door Femke Manger
Klik hier voor mijn Vietnam foto's