sprookjes I

Tante!

“Mijn nichtje Isis is het grootste wonder dat ik ken. Op 10 december 2009 kwam zij ter wereld; door een x-aantal fouten in het ziekenhuis zag zij het levenslicht pas enkele dagen later in het AMC. Isis vocht voor haar leven: uren leken dagen, dagen leken weken…

Middenin de nacht schilderde ik erop los en ik maakte een doek vol harten met in het centrum een groot en stralend hart, waarin ik haar naam schreef: Isis. Meer dan ooit tevoren voelde ik een onbeschrijfelijke liefde, als kersverse tante, terwijl mijn tranen over het doek rolden. Mijn verdriet werd overspoeld door licht: door liefde.

De volgende dag reden we naar het ziekenhuis en de zon brak door alsof ze nooit had geschenen. Ik overhandigde mijn cadeau aan mijn lieve broer en schoonzus en bezocht Isis, wat hartverscheurend en o zo dierbaar was. Een aantal dagen later ging de gezondheid van het kleine meisje met sprongen vooruit. Ook de fantastische specialisten waren verwonderd over haar enorme wilskracht. De onderzoeken wezen uit dat er geen enkel spoor van eerder zuurstoftekort te zien was: een wonder.

Dankzij het geweldige artsenteam, de liefde van haar ouders en naasten, de honderden kaarsjes, en de onuitputtelijke kracht van Isis zelf mocht het kinneke op kerstavond naar huis. Wat een geschenk! Nu, zoveel tijd later, heeft ze nog wel fysiotherapie om haar rechterarmpje te trainen. Maar het gaat goed met mijn lieve nichtje, heel goed. Ze is snel, scherp en altijd vrolijk! Isis is een oersterke meid en pittige tante, die weet wat ze wil. Nu al.”

“Isis: mythische beschermgodin der natuurkrachten.”

Kijk ook online op het Tante! boek

Hej allihopa!

Wat kan je verstaan onder een ski-expeditie in Lapland? Dit is mijn ervaring in een ijzige notendop:

We beklimmen diverse bergen, 4 tot 6 uur per dag. Hop, omhoog klauteren met ski's, harscheisen aan (klimijzers onder ski) en met de rugzak naar de top. Genieten van het imposante uitzicht en afdalen door een verlaten gebied...

Bestemming is Scandinavië, als je de kaart erbij pakt: Kiruna, Narvik, Tromso: 300 km boven de Poolcirkel. Gezelschap: goede vriendin Martine, 5 vrolijke berggeiten en de gids. Oja, ook rendieren en elanden die we onderweg tegenkomen. Levend of dood langs de weg. Of bereid op je bord.

Vanaf Amsterdam vliegen we via Stockholm naar Kiruna. Daar worden we ontvangen door Anders, de Noorse gids voor vandaag. Deze gooit ons direct in de buitenlucht; in een razend tempo kleden we ons om op een parkeerplaats en pakken wat spullen voor de komende 3 dagen. Enkele minuten later vliegt er een heli op ons af, die ons even later dropt op een berg. Amper geland met het vliegtuig staan we in een mum van tijd op de ski's in Lapland! We dalen af naar onze eerste bestemming, een gigantische hut met sauna en verrassend lekker eten: Welkom Kebnekaise!

Edward Bekker, de gids voor de rest van de week, arriveert de volgende dag en met hem maken we diverse tochten in de omgeving. De tour zet zich voort in de richting van Narvik. Geen mooie stad en het weer is er minder, maar dat mag de pret niet drukken. Een gast in ons hotel, een norse Lap van 2 meter nog wat lang, haalt met een glimlach een fles vodka uit zijn aktentas. Zo gaat dat hier.

Uiteindelijk is de laatste stop vlakbij Tromso, en dat is écht meer dan 300 km boven de Poolcirkel. We verblijven in een huis aan een fjord. Fantastisch echt, en het uitzicht vanaf de top van de Lyngen Alps is er prachtig! Maarja, eerst die top bereiken... Het is stijl en het waait: tijdens de tocht van 4 uur (omhoog lopen) is stoppen maar één keer mogelijk. Voor het gemak noem ik het wennen.

Gevoel van onmacht komt wel effekes dichtbij, zeker in de sneeuwstorm van 110km/uur. Communicatie? Niet mogelijk. Het is dan ook verboden om ski's of rugzak los te maken. Het neerzetten van je skistok is ook geen optie, want die waait weg waar je bij vliegt. Over vliegen gesproken, ik zie een harscheisen in een razend tempo voorbij stuiven.

Dit is een moment dat ik denk: 'Waarom in godsnaam doe ik dit ook alweer?' Ten slotte is niemand écht opgewassen tegen de kracht van de natuur. Ik kon niet voor niks maar één verzekeraar vinden die dit dekt. En dan nog, met dat weer vliegt geen heli uit. Maarja, als je dan eenmaal samen naar beneden glijdt, is de kick groot. Hoe dicht kun je bij de natuur komen? Fantastisch.

Bovendien ben ik in goede conditie en heb ik inmiddels wel genoeg ervaring. Dat is dan in elk geval iets. Sneeuw, ijs of steen, kom maar door haha. Al ben ik in deze wereld een naïeve beginneling, met enthousiasme kom je een heel eind. Het is echt een aanrader als je het mentaal en fysiek trekt en vooral leuk vindt! Ik ben verkocht. En het is ook, jawel, gezellig. De sfeer binnen een groep met zulke verschillende types, dat 'moet' groeien. Maar wat geweldig te ervaren dat gedurende de week het ijs breekt en (bijna) iedereen ontdooit in de sauna.

Hoe dan ook, ik ben na deze mooie reis dus nog heel. Ehh, ik loop wel mank... Zo knullig. Op de laatste avond voor ons vertrek spring ik na de sauna het ijskoude water van het fjörd in en haal daar mijn teen diep open aan een scherpe leisteen. Pijnlijk? Ja, nu wel, maar op dat moment compleet verdoofd door het ijswater. Hectiek alom natuurlijk want dat bloedt als een eland. Gelukkig is er een implantoloog in de buurt. Die heeft inderdaad alleen kennis van tanden, maar hij handelt kordaat. Na een keurig aangelegd verbandje hink ik het huis door. Als ik over een poos weer heel ben en de foto's terugkijk, is er maar een conclusie: wat een onvergetelijke ervaring. Wat wordt de volgende trip?

Vi ses!

Door Femke Manger
Klik hier voor de Lapland foto's (met dank aan Amerens, Chris, Jan Peter en Bas).

Ni hao!

Alle spookverhalen die ik heb gehoord, niks van waar. Aardige en lieve mensen (misschien ligt het aan onze route, zie onderaan), de steden zijn waanzinnig clean (op de wc's na) en het reizen: elke debiel redt het met twee woorden Chinees. Als je maar wilt en blijft lachen, waar dan ook.

We zijn begonnen in Beijing, bijna net zo groot als NL, waar we natuurlijk pekingeend hebben gegeten. Smullen, maar je moet niet weten hoe het bereid wordt. De honden in kooien en alle dode dieren op de markt deden me China haten. Op gebrek aan respect voor dieren na viel China mij alles mee.
Beijing organiseert in 2008 de zomerspelen en dat is overal te merken. De taxichaufs krijgen van de regering een bandje met Engelse les: "Hello, welcome in China, where do you come from?" Heel China wil Engels leren, dat merken we overal waar we geweest zijn. China zit in een overgangsfase; van communisme naar kapitalisme. Veel Chinese aanhangers van Mao zijn er bang voor, maar over het algemeen stelt het land zich steeds meer open voor de wereld en dat is mooi om te zien. En interessant.

In Beijing is het communisme toch wel erg merkbaar: Gigantisch portret van Mao hangt op de poort van de Forbidden city, recht tegenover het Plein van de Hemelse Vrede waar elke dag bij zonsondergang de rode vlag wordt gestreken: honderden Chinezen kijken geboeid toe. Een indrukwekkende stad met z'n bombastische gebouwen. Als je even een straatje inloopt achter de brede 8-baans wegen kom je in 'echt' en arm China. Indrukwekkend en confronterend, die primitieve buurtjes en z'n bewoners. Ook natuurlijk onder de indruk van de bizarre kunst en alle geweldig lelijke reclames, maar wel helaas dat ik de indoctrinerende txt'en niet kan lezen.
Natuurlijk ook de muur beklommen, het minst toeristische stuk: 'The Wild Wall'. We waren de enigen en het was waanzinnig mooi. Op een gegeven moment werd het te gevaarlijk om verder te lopen en zijn we op een andere manier door de bush teruggekeerd. Je kan er ook slapen, maar de nachten zijn hier wel erg lang en koud en de zgn. wachttorens waar je je lakenzak kan neerleggen zijn de naam niet waard: stenen torens zonder dak. Backpacker zijn is leuk, maar het heeft z'n grenzen!

Gewoon in onze 'hotelkamer' geslapen op de 10e verdieping naast luidruchtige koks die kaart speelden in kamer naast ons. Geen douche en geen licht op onze verdieping. Wel op de 8e, die van de dormbeds: super clean. Op de 11e daarentegen is alleen maar ranzigheid te vinden tussen alle krioelende Chinezen die niet beter weten: het personeel van het chique hotel om de hoek. Ze zorgen goed voor de 8e, de 11e weet niet beter en wij van de 10e zeiken natuurlijk niet over de douche, want de 10e heeft nu eenmaal geen douche.

Na vijf dagen boeiend Beijing met de trein naar Xi'an: Met vierenzestig Chinezen in een slaapwagon, errug gezellig. Naar Xi'an omdat daar een wereldwonder te vinden is. China, het land met de oudste geschiedenis, heeft 'n paar duizend jaar geleden in de destijds grootste stad van de wereld (Xi'an dus) een terracotta leger gebouwd, onder de grond:
Duizenden soldaten (gemaakt van gebakken klei) staan op ware grootte als een gigantisch leger (inclusief paard en wagen) opgesteld. Xi'an is verder niet heel boeiend, maar dit is wel bizar. Dat er ooit iemand heeft gezegd: "Jullie, duizend mensen, gaan een leger van klei bouwen, onder de grond, dat het graf van dode keizer Qin moet bewaken." Moet je in Nederland proberen!

Door naar Xiahe via Lanzhou. De bus, de Chinese bus, met z'n honderdtien procent capaciteit. Hoe laat vertrekt ie? Nu? Fijn. En dan zit je dus nog een uur rond te rijden in een of ander dorp: weg op, weg af, net zolang totdat de bus vol is, heel vol. No way dat ie vertrekt zonder die kip of die oma met kleinkind. Geld is geld, vrije markteconomie in opkomst. Een bijzondere ervaring die we nog vaak zullen opdoen in de weken die volgen. Opeens worden we gedumpt in Linxia, een moslimdorp. Leuk dorp, want er komt geen toerist. Met paar Duitsers het nachtleven verkend en in keukens aangewezen wat ons lekker leek. Achteraf raar dat we tien dagen lang in een moslim omgeving hebben verkeerd. Nu, een paar weken na 9/11. Niet dat het onveilig was, de moslims hier weten amper waar Amerika ligt en CNN hebben ze natuurlijk niet overal.

De volgende dag door naar Xiahe met de bus. Xiahe is een Tibetaans dorp en ligt acht uur rijden onder Lanzhou (een stad in west China). Deze gouden tip werd ons gegeven door Boris en Liesbeth, vrienden uit Korea die vijf jaar in China hebben gewoond. Zij hebben onze reis min of meer uitgestippeld: we zijn jullie erg dankbaar.
In Nederland riep ik dat ik zou graag naar Tibet wilde, een droom is uitgekomen, want Xiahe is Tibet, klein Tibet. Meer dan vijftig procent van de Tibetanen woont buiten Tibet ivm dreigend China en Xiahe is zo'n dorp: Xiahe is een bedevaartsoord. Tibetanen komen uit de bergen naar het dorp waar o.a. twaalfhonderd monniken wonen. Monniken, Tibetanen en moslims vormen het straatbeeld van Xiahe dat tussen de grasslands ligt waar Yaks grazen. We blijven er vijf dagen, want hier krijgen we niet snel genoeg van.

We zitten in Tara's guesthouse op drieduizend meter hoogte en krijgen kamer tien: Tibetaanse kleedjes, een schattig kacheltje, echt helemaal af. Xiahe is een sprooke. We hebben er paard gereden, gefietst en de laatste dag brengt een man in een busje ons naar the middle of nowhere waar ik kleine kids gelukkig maak met wat stickertjes en ook kunnen we geen kwaad doen met het meegebrachte waterpistool. We wandelen er eindeloos door een schitterend landschap met Eric, een Nederlandse jongen die in India en Pakistan heeft gewoond. Op de terugweg een lekke band, maar dat maakt allemaal niet uit. We maken onze 'chauffeur' helemaal blij met duizend Koreaanse won wat nog geen twee gulden waard is. Wat we hem ook vertelden, de man wilde het niet geloven en denkt nu dat ie stinkend rijk is.

Xiahe: Een kudde Yaks, Tibetaanse meisjes op paarden. Oude vrouwtjes die Yakstront verzamelen om op te stoken. Bij the monastery lopen tweehonderd monniken naar buiten na meditatie en gaan hurken op de grond, even hun behoefte doen(!). We worden uitgenodigd bij een monnik thuis met wie we Yakboter in kokend water drinken (jakkie zo smerig). In een moslimwijk zit een mooi aangekleed en opgemaakt meisje achter een raam met haar hele familie eromheen, ze gaat trouwen. We lopen een klein dorpje in en ergens op een veld worden we juichend onthaald door vierentwintig jongetjes van zes jaar plus een voetbal. Spelen dus! Volgende dag hetzelfde festijn maar dan met vijftig monniken in een kring vlakbij the Labrang Monastry van Xiahe. Als ik iemand mag aanraden ergens heen te gaan is 't het pure Xiahe, nu nog puur en onbekend. Handjevol toeristen zal erger worden. Maar hoeveel toeristen ook, de monniken zullen altijd blijven plassen waar je bij zit.

We vliegen van moslimstad Lanzhou (waar we de plaatselijke studentenwijk in duiken), naar Kunming, met tickets waar alleen onze voornamen op staan. Foutje van vrouwtje in Lanzhou die de tickets heeft geprint, maar dat maakt allemaal niet uit, want dat kan in China. Juist nu in de wereld is dat bijna ondenkbaar, zeker vanuit Lanzhou, wat toch echt een moslimstad is.

In miljoenenstad Kunming komen we in de Camel Bar terecht waar we Willi, een Belg (de eigenaar) en Justin (een Brit) ontmoeten. We kijken met honderd jonge Chinezen tv, want dit is de wedstrijd: China-Oman. Het wordt 1-0 en China gaat voor het eerst in de geschiedenis naar het WK. Het is feest, groot feest. Binnen drie minuten rijden we in het overvolle busje van Willi (dubbelganger van Jambers) door de straten: bier in de hand, toeterende auto's met rode vlaggen om ons heen. We stappen uit en lopen mee met de honderden Chinezen die gek zijn van blijdschap. Nog blijer als ze ons zien, want het is natuurlijk helemaal mooi dat buitenlanders het mee (willen) maken dat zij doorgaan naar het WK.

Dit was echt raar: overal fotografen en pers om ons heen. Opeens een televisiecamera voor onze snufferd en in de microfoon schreeuwen we in het Nederlands: "China wereldkampioen!" Een immens gejoel van alle kanten. Extra gejuich wanneer hij het in het Engels nog even herhaalt. Heel even een ster. Volgende dag natuurlijk wat kranten bekeken, helaas. Dat kan natuurlijk (nog) niet, twee Nederlanders die bier op straat! drinken in hun Kunming. Wel de krant bewaard van de jongen die op het dak van auto uit z'n bol gaat, dezelfde dronkelap met wie we in de Camel bar het feest hebben voortgezet die nacht. Een geweldige ervaring en dat omdat China met 1-0 van Oman wint!

Naar Guilin in de slaaptrein: snurkende idioot, pissende kleuter, bleeerende baby en gelul door luidspreker wat niemand verstaat. Heerlijk geslapen. Toe aan rust, te vinden in Guilin: the place to be als je Chinees bent. Klein Las Vegas, leuk 's avonds maar verder niet.

Het ligt op de route naar Yangshuo, wat wel erg mooi is. Waanzinnig toeristisch centrum, maar heerlijk uitrusten. Op mountain bike door dorpjes in het platteland gefietst, een berg beklommen en boottochtjes gemaakt tussen de bergen door. De bergen zijn heel bizar: hoog, steil en begroeid, nog nooit zoiets gezien. Onbeschrijfelijk, sommige zijn zelfs hol: gisteren met een gids op de brommer naar een cave gegaan die nog geen jaar geleden is ontdekt. Hij was er zelf amper binnen geweest en dat stelde gerust. Door een riviertje in het pikkedonker met je zaklamp, best spannend. In de cave wonen geiten, heel bizar, en natuurlijk vleermuizen, best gezellig. De avonden heerlijk gegeten en met Justin (Kunming) en een aantal Chinezen gedronken en erg leuke en boeiende gesprekken gehad. En natuurlijk, veel geshopt zo bijna aan het eind van de reis.

Straks vertrekken we na een massage met de nachtbus naar Shenshen vanwaar we nog twee dagen Hong Kong hebben. Een ander China dus. We weten een bus om in twintig minuten op het strand te kunnen liggen, dus dat zit voor de middag van aankomst goed. Nog halve afspraken met een paar mensen die weten waar we moeten zijn 's avonds. We zien het wel. Nog even en dan A'dam! Dit was mijn China gevoel in het kort, haha, telang, maar veels te kort.

ROUTE: Beijing - Xi'an - Lanzhou - Linxia - Xiahe - Lanzhou - Kunming - Nanning - Guilin - Yangshuo - Shenshen - Hong Kong

Door Femke Manger
Klik hier voor mijn China foto's

Anneyeong haseyo!

Dat is 'Hallo' in het Koreaans. Inmiddels zit ik dus alweer anderhalve week in Seoul. Het gaat snel. Heb nu even de tijd om ervoor te gaan zitten, want ik bevind me in het luxe expatwereldje. Mailen vanuit China zal een stuk lastiger zijn.
11 September s avonds aangekomen in Seoul, super leuk natuurlijk om elkaar na een paar maanden weer te zien. Echt een expatwereld, het appartement is groot, breedbeeld TV, alles erop en eraan. Middenin Itaewon, de uitgaanswijk. Ik was gewaarschuwd dat het allemaal niet zo mooi is, nee, niet in vergelijking tot andere expats met hun huis, tuin en mega uitzicht. Ik vond de overgang na Vietnam best groot, opeens in materialistische luxe Seoul. Super modern en verschrikkelijk rijk: een gigantische moderne wolkenkrabberstad. Maar inderdaad, niet zo mooi, een beetje grauw.

De ochtend na aankomst worden we gebeld: we horen het gruwelijke nieuws van de aanslag in Amerika. Twee uur na mijn aankomst is het vliegveld van Seoul dichtgegaan. CNN is hier goed te ontvangen, we hebben veel kunnen volgen. Even was het prive ook schrikken geblazen, een kennis werkt voor ING naast WTC, gelukkig ongedeerd, uiteraard wel in shock door wat hij heeft gezien. Gruwelijk en nog enger natuurlijk wat er nu in de wereld gaat gebeuren.

Hier in Seoul is de impact van de aanslag duidelijk aanwezig. Niet dat de mensen erover praten, er wordt hier nooit over rampen gesproken, ook niet als er Koreanen bij omkomen: "We have enough Koreans!"(?) Maar wel dus omdat er hier vijftig duizend Amerikaanse soldaten zitten, klaar voor wanneer Noord-Korea het zuiden aanvalt. Nu dus een zwakke plek van Amerika, een aantal dagen geleden is er zelfs een dreigement geweest.

In elk geval, de militairen mogen niet meer uitgaan naar clubs en zelfs niet winkelen. Ze moeten op de basis blijven ivm een eventuele terroristische aanslag. Totaal ander straatbeeld. Normaal gesproken zit Itaewon vol Amerikanen en Koreaanse vrouwtjes, ook wel ësnavelsí genoemd: pleziermeisjes of meisjes die een westerse kerel willen, echt net als in oorlogfilms. Dat beeld krijg ik niet meer te zien, jammer maar wel goed voor ieders veiligheid. Vond het in het begin best eng, vooral omdat de legerbasis hier heel dichtbij is. Op tv komt om de zoveel tijd een Amerikaanse luitenant in beeld die alle Amerikanen in Seoul en omgeving toespreekt en de familie en vrienden van slachtoffers sterkte toewenst.

Trips buiten Seoul kan ik niet maken, de meeste worden namelijk verzorgd door de USO, nu potdicht. Overal bewaking. Mín dagtrip naar de DMZ, demilitarized zone, is dus ook niet doorgegaan. Wel jammer, want dat blijkt erg indrukwekkend te zijn: de laatste plek waar communisme en westerse wereld nog lijnrecht tegenover elkaar staan. Alleen als niet-Koreaan mag je er komen. Buiten hoor je propaganda muziek v/d Noord Koreanen en zie je intimiderende txt'en en een grote vlag. Spanning is er te snijden. Je staat op de grens tussen Noord en Zuid en militairen staan letterlijk tegenover elkaar. Opletten wat je zegt, overal microfoons.

Na de oorlog is er dus een grens gekomen. Zuid-Korea is toen plat gegooid en veel waren er armer dan in Noord. Nu zijn de rollen omgedraaid. Zuid is waanzinnig rijk, terwijl de mensen in Noord-Korea geen eten hebben en elkaar letterlijk opeten van de honger. Als je naar de DMZ gaat zie je in Noord de Spookstad: grote moderne blokkenflats. In de stad wonen drie mannen om de lichten aan en uit te doen: de spookstad is nep, een decor, puur om men in het zuiden in de waan te laten dat het goed gaat in NoordñKorea. Echt verschrikkelijk. Achteraf weet ik niet of ik het zo graag had willen zien, nu ik weet hoe een gruwelijk leven de mensen in Noord-Korea leiden. Ik geloof het wel van die spanning.

Natuurlijk is het hier ook leuk!! Al ben ik een week half grieperig, door de combinatie hitte en airco, toch veel gezien in Seoul. Mr Expat is gewoon aan het werk, dus hang ik de expatvrouw uit. Met de andere ladies in de tuin van Dewi (vrouw Frank) heerlijk geluncht en alle wel/niet blerende babies mogen bewonderen. Zelf van paleis naar paleis gehobbeld en ís avonds met of bij expats thuis gegeten en daarna uit gegaan. Het is hier verschrikkelijk duur (koffie 14 piek), maar expats betalen. JJ's is de nachtclub van Seoul. Je weet niet wat je meemaakt aan een types en een geld. Wereldwijd bekend, met name onder beroemdheden. Wennen en genieten. En zoveel Europeanen zitten hier niet (en van toerisme is geen sprake), dus iedereen is blij met een nieuw gezicht.

Een warm welkom dus en ik moet zeggen, allemaal jonge, leuke en enthousiaste mensen hier. En aangezien ING compensatie geeft omdat het hier zo duur is, is optimaal genieten heel begrijpelijk! Leuk om aan het ëwereldjeí, want dat is het toch wel, te mogen ruiken, maar voor mij de komende jaren toch echt niet, als ik al in de gelegenheid zal komen: ooit in het buitenland wonen lijkt me fantastisch, maar sowieso niet zonder zelf een baan te hebben, want anders kan je je goed eenzaam voelen. Zeker in Seoul, toch een oppervlakkige luxe hier. En voor de vrouw geen pretje... Alles is zeer modern, maar de levenswijze is dat niet. De Koreanen leven op een eiland, Seoul genaamd...

Men leeft er volgens het Confucianisme: alles wordt vanuit de man bekeken, de vrouw is ondergeschikt. HiÎrarchie is belangrijk, vrienden zijn belangrijk en voor vrouwen geen respect. Charlie, een Koreaanse collega: "Juice, they have no brains." Als een vrouw rookt op straat wordt de sigaret uit haar mond geslagen. Overigens wordt het echt totaal onbegrijpelijk gevonden dat ik alleen de stad in ga. "Gaat ze met de metro? Alleen? Hoe kan dat?" Niet beseffende dat er ook een leven buiten Seoul is en ik dus genoeg kennis en gezond verstand heb om in mín eentje de weg te vinden. Hoewel dat soms lastig is, want alles in het Koreaans aangegeven, wordt nog wat in China.

Homosexualiteit en Aids bestaan niet. Het bestaat natuurlijk wel, maar de Koreanen doen er hun ogen voor dicht en ontkennen het gewoon. Overspel is verboden, maar het is geen taboe dat alle mannen naar de zogenaamde 'roomsalons' gaan, gelijk aan bordeel (overwerken?). Zo tegenstrijdig allemaal. Een erg lelijke westerse vent kan hier een bloedmooi meisje krijgen. De kunst is om je niet te laten verleiden, want voordat je het weet staat er een koffer met al haar spullen voor je deur.

De mensen zien er super verzorgd uit, vooral de vrouwen. Kan Nederland een voorbeeld aan nemen. De scholieren allemaal in uniform, maar hebben wel hele rare schoenen aan en deze zijn een paar maten te groot, ziet er echt niet uit. Dat is makkelijk uit doen(!), want hier doe je je schoenen uit bij binnenkomst, in huis of restaurant.

Het eten is echt heerlijk, soort bbq. Men eet op de grond, helaas met gladde metalen stokjes, itt de stabielere houten. Laatst wat anders geprobeerd: met twee Koreaanse collegaís (Charly en Sylvia) naar de vismarkt gegaan. Charly (zijn Engelse naam) had levende vis aangewezen en, voor onze ogen hop, kop eraf. Kraam verder zes grote krabben uitgezocht en al levend werden ze in een plastic zak gestopt. Vervolgens naar restaurantje waar het allemaal voor je wordt bereid. Vis eet je rauw, krab gekookt met alle 'side dishes' denkbaar. Verser bestaat niet...

Daarna naar Karaoke bar, de plek om als stelletje uit te gaan. In afgesloten hok kan je met afstandbediening je favoriete nummers uitkiezen. Je weet niet wat je meemaakt, iedereen gaat helemaal los en heeft duidelijk thuis geoefend. Unbelievable, maar waar. Maar goed, met z'n vieren en zo'n hokje, knop om en los!
Vanavond afscheidsetentje ING. Met twintig man de stad in. Morgen eten en afscheidsborrel met alle vrienden, dat zal laat worden. Zaterdag vroeg op, dan gaan we een dag raften hier een paar uur vandaan. Zin in. Maandag vertrekken we alweer, next stop is Beijing. Het mailen zal in China wat lastiger zijn, maar zal zeker wat van me laten horen. Dus tot China!

Door Femke Manger
Klik hier voor mijn Zuid-Korea foto's

Jambo!

Nairobi
Bij aankomst ontmoeten we onze gids Gideon Kiluma en maken we direct kennis met de auto waar we velen uren in door zullen brengen...

Masai Mara
Op weg naar het eerste natuurgebied, Masai Mara, brengen we een bezoek aan een Masai dorp. Wat een primitief bestaan. Het drinken van melk en bloed, wie kan daar van leven? Het is de eerste ontmoeting met deze slanke, atletische, arme en slimme mensen: de Masai.
In dit 'park', wat overigens geen hek heeft en net zo groot is als de provincie Utrecht, zien we de eerste beesten: een leeuw en leeuwin met welpjes. De tijd lijkt stil te staan bij het zo onschuldig klinkende gemiauw en gespin. Wat sluip daar? Het is een cheetah op jacht, slachtoffer is een antilope. Even later zijn we heel dichtbij getuigen van een volwassen leeuw die een antilope verscheurt in het water. Een paar hyena's wachten af, ze hopen op de restjes. Kijk daar! De eerste olifanten lopen geruisloos over de weg. Grazende zebra's en giraffen volgen. Een aap, tien apen, wel honderd apen. Wat een beestenboel! Kleintjes bij moeders op de rug, ze komen overal vandaan. Twee Digdigs, de kleinste hertjes op aarde. Altijd met z'n twee. O, en dan de vrolijke antilopes, ze zwaaien vrolijk met hun staartjes als ze rondhuppelen. We worden overladen met al deze natuurwonderen en kunnen maar niet geloven dat dit echt is. Niks National Geographic, levende beesten voor onze neus.

Lake Nakuru
Op weg naar Lake Nakuru stoppen we bij een houtsnijderij. Ik koop er achterom een beeldje. Nee, niet in de winkel want dan betaal ik tien keer de prijs en dat geld gaat naar de eigenaar van een dikke BMW. Dan betaal ik liever cash aan de vriendelijke maker. Vanuit de auto valt mijn oog op een gigantische cactus. Bijna in bloei. Even verderop is de weg kapot gespleten. Gideon rijdt alsof er geen kuil in de weg zit. Ik ben een beetje misselijk. Ach, alweer vergeten want het besef groeit met de seconde, dit is echt. Het landschap, de geur, de beesten.

We komen aan bij een meer vol zout, en vol flamengo's. Wat een lawaai! Onze gids vertelt dat het er normaal gesproken nog veel meer zijn, maar ik vind dit al behoorlijk overweldigend. Het drijfzand kan ons er niet van weerhouden dichterbij te sluipen. Gideon heeft het liever van niet, omdat het ten eerste gevaarlijk is en ten tweede de flamengo's kan verstoren, maarja... dit moet vastgelegd worden. Als we een stuk om het meer lopen wordt het licht steeds mooier en komen de 1000en flamingo's nog beter tot hun recht. Fotoresultaat? Een knalroze vlek.

Verder in de auto gaan we op zoek naar neushoorns, het jachtgevoel groeit. Yes, daar lopen er twee. Terug naar de oertijd. Onbegrijpelijk eigenlijk dat deze beesten nog bestaan. Een luipaard! Dit wordt onmiddellijk doorgegeven met behulp van de semafoon, want dit blijkt uniek. Rustend in een boom tuurt hij over Masai Mara.

Amboseli
Na een tussenstop in Nairobi rijden we, hobbel-de-hobbel, door naar Amboseli. Een totaal ander landschap: veel vlakker en uitgestrekter. Ook zijn hier veel meer vogels, honderden verschillende soorten. Gideon overhoort ons. We zijn gezakt, heel erg gezakt. Ik moet eerlijk bekennen dat ik ook niet zoveel met vogels heb. 's Ochtends om zes uur staan we paraat om de Kilimanjaro te bewonderen. Na achten verdwijnt de top van de berg in de mist, dus dit is het moment. Stilte. Wat is dit waanzinnig mooi! Wanneer we weer op safari gaan, zijn de olifanten niet meer te tellen. Kuddes van honderd zijn beslist geen uitzondering. Geruisloos bewegen ze zich voort.

Tsavo West
Onderweg naar Tsavo West komen we door een lavagebied. De lava ligt er al honderden jaren; bizar hoe het leven op sommige plaatsen gewoon stilstaat. Alhoewel, Gideon heeft een bad story over een groep toeristen die hier vrolijk rondreden, uitstapten en plots werden overvallen. Ik stap in. We zien een oude buffel, helemaal alleen. Meestal worden ze verstoten wanneer ze niet meer nuttig zijn voor de groep. In Nederland kom je dan in een bejaardentehuis. Daar loopt een zebra, hm, ik raak gewend. Gek is dat, dat je steeds meer wilt, omdat je weet dat er meer is. Maar zoveel beesten in zo'n korte tijd? Eigenlijk is het nog steeds onvoorstelbaar. Struisvogels langs de weg is ook zoiets; ze lopen er als de koeien in de wei dat hier doen. We lopen een berg op en daar staat plots een Masai. Hij zegt dat hij de uitkijk houdt. Ja echt, want vanaf hier hebben ze uitzicht op de badplaats van nijlpaarden. Vreemd verhaal, maar ik neem het aan voor waar. Onze reispartner Michiel laat hem door zijn camera kijken. Maar dat is handig! Met die telelens is het een stuk makkelijker spotten. Een raar plaatje. Beneden willen we de nijlpaarden van dichtbij zien. Gideon, de gids, neemt het nogal letterlijk en we rijden dwars door een poel waar een twintigtal nijlpaarden badderen. De auto blijft even steken en de nijlpaarden gapen heel vriendelijk toe. Gezellig.

Tsavo East
We komen langs termieten heuvels. Nooit geweten dat die dingen zo groot, zo oud en zo versteend zijn. Gideon vertelt ons zoveel dat je echt een selectief geheugen moet hebben. 'Beware of crocodiles' is de volgende stop. Geen krokodil gezien. Achja, je kunt niet alles hebben. Toch worden we wel begeleid door een bewapende officier. Niet dat hij op mensen zou schieten, maar er gebeurt nog wel eens wat met slangen enzo. Dus. Aangekomen in het tentenkamp wordt ons streng aanbevolen de zaklamp mee te nemen en te roepen om begeleiding als het donker wordt. De zon gaat onder en 's avonds genieten we met elkaar om het vuur, de antilopes vlakbij.

Mombasa
Blauwe zee, strand, what need I say more? We worden wel gewaarschuwd voor berovingen. Maar in deze luxe denk je nergens meer aan. We gaan een middag varen, op zoek naar mooie vissies. Helaas is het koraal vrijwel overal afgebroken en is er dus geen vis te zien. Wat zonde, vooral van het koraal. Wanneer we een dag gaan snorkelen, een stuk verder weg, zien we veel meer: veel vissen en zelfs een reuzenschildpad passeren de revue. Een luxe maal maakt deze boottrip compleet.

Het einde van de reis, de safari, is in zicht. We vieren Oud en nieuw aan het strand: dertig graden en champagne! Wat was dit een wonderschone safari, en wat een wonderschone natuur. Alle mooie ervaringen neem ik mee het nieuwe jaar in.

Door Femke Manger
Klik hier voor mijn Kenia foto's